Een week eerder.

Ineke alleen thuis. Ze is in de keuken aan het opruimen. Haar handelingen zijn automatisch en ze is duidelijk met haar gedachten ergens anders. Het is of ze wacht op iemand. Terloops veegt ze wat stof van een stopcontact. Ze hoort iemand in de tuin en kijkt door het keukenraam wie het is. Ze ziet Tobias zijn fiets in de schuur zetten. Hij  komt binnen smijt zijn spullen neer en loopt richting trap.

Ineke:                        Tobias…Wil je…

Tobias:            (onderbreekt haar) Nee, mam.

Ineke laat het, kijkt bedrukt en ruimt de vaatwasser leeg. De ruimte is kil en leeg. (Benadrukt in het licht en muziek) Ze veegt nog wat stof van een lamp en kijkt verdwaasd om zich heen. Ze wacht. Loopt heen en weer. Besluiteloos. Hersteld zich en pakt nu gedreven haar tas en loopt richting kapstok om haar jas te pakken. De telefoon rinkelt. Ze neemt op.

Ineke:                        Hallo met Ineke (met een gemaakte vrolijkheid)

Stilte

Ineke:                        Hallo?! Met wie spreek ik?!

Er klinken holle klikgeluiden. We zien Lieke in een toiletruimte van Schiphol staan.

Ineke:                        Hallo?!  

Lieke:                        Mam?! Ik ben het Lieke.

Ineke:                        Lieke? In Godsnaam waar zit je?

Lieke:                        Mam, luister goed, nu niet in paniek raken, je moet precies doen wat ik zeg.

Ineke:                        Hoezo niet in paniek raken?! Wat is er aan de hand?!

Lieke:                        Mam! Luister! Ik weet wat er speelt, ik weet alles! Dus hou je mond en luister naar me!

Ik heb een manier gevonden ons hier uit te redden. Als je nu doet wat ik zeg, zitten we volgende week op rozen!

Ineke:                        Welke zorgen, rozen?! Lieke, Waar heb je het over? En waar ben je?

Lieke:                        Lieg niet! lieg niet! (hysterisch) Je weet het, je moet het weten!

Ineke:                        Wat moet ik weten?! Kom nu naar huis Lieke! Nu direct hoor je me!

Lieke:                        Dat kan niet mam, je moet naar me luisteren! Volgende week is pap jarig, het kan niet langer wachten!

Ineke:                        (kalm, opgelucht) Oh gaat het daar over! Kind kom naar huis dan hebben we het er even over met een kopje thee.

Lieke:                        Jezus mam, dat gaat niet. Ik ben op het vliegveld.

Ineke:                        Wat moet je daar in Godsnaam?! Wat heb je nu weer bedacht voor idioots?! Je waagt het niet in een vliegtuig te stappen hoor je me! Je moet gewoon naar school morgen en ik ga niet weer liegen voor je!

KOM NU NAAR HUIS!

Lieke verbreekt de verbinding. Kwaad. We zien haar naar de aankomsthal lopen en zoeken op de borden. Beeld van vluchten uit Japan.

Ineke in de keuken. Haar jas en tas op een keukenstoel. Onrustig heen en weer aan het lopen. Ze loopt naar boven.

Klopt aan bij Tobias zijn kamer.

Ineke:                        Tobias? Ben je daar? Mag ik binnen komen?

Tobias:            Ja waar anders?

Ineke:                        Ik weet toch niet of ik je stoor…..

Tobias:            Je stoort altijd. Wat moet je?

Ineke:                        Kan het een beetje normaal?! Ik ben je moeder.

Ineke doet de deur open. Tobias zit met zijn laptop op bed. Zijn kamer is een grote chaos. Het stinkt er. Ineke doet de gordijnen open en zet het raam open.Hij kijkt niet naar haar, gaat door met chatten op facebook oid.

Tobias:            Moet dat? Zo zie ik geen reet meer!

Ineke:                        Je leeft als een mol Tobias, het is niet gezond. Het stinkt hier.

Tobias:            Het is mijn kamer.

Ineke:                        Het is mijn huis! Weet je waar je zus mee bezig is?

Ze belde me net vanaf Schiphol…..

Tobias schrikt. Herteld zich en typt door.

Ineke:                        Wat weet je hiervan? Waar is ze mee bezig?

Tobias:            Hoe moet ik dat nou weten?! Ze zal wel weer een of ander vriendje ophalen ofzo.

Ineke:                        Ze belde me voor iets. Iets over papa zijn verjaardag….?!

Tobias:            Wat kan mij dat schelen. Sinds wanneer maakt zij zich druk over papa?!

Ineke:                        Het zegt jou dus niks?!

Tobias:            Nee. Kun je me nu weer met rust laten?

En doe je het raam en de gordijnen even dicht als je weggaat. Dag mam.

Ineke kijkt beteuterd. Ze loopt weg zonder het raam en gordijn dicht te doen, ze laat de deur ook open.

Ze loopt de trap af. Remco komt binnen.

Ineke:                        Ben je nu al thuis?!

Remco:            Ja. Ik moet nog wel aan het werk.

Loopt naar kantoor in huis. Schenkt een borrel in en start computer op. Trekt papieren uit zijn bureau en begint te typen.

Ineke komt kantoor binnen.

Ineke:                        Remco? 

Remco:            (ongeïnteresseerd) Jaaa?!

Ineke:                        Weet jij wat er met Lieke aan de hand is?

Remco:            Ik ga over de centen, niet over de kinderen.

Ineke kijkt alleen maar. (Lege blik) En loopt dan naar de hal, pakt haar jas en stapt in de auto.

We zien haar wegrijden. Ze parkeert bij een winkelcentrum en zien haar een dure boetiek inlopen.

Ze pakt het duurste mantelpakje wat ze kan vinden en past het. Rekent af  en beent naar een bloemisterij. Ze komt naar buiten met een grote bos rode bloemen.

Ze stapt weer in de auto en rijdt naar huis. Ze legt de bloemen in de gootsteen en loopt naar boven naar slaapkamer. Ze trekt het mantelpakje aan en kijkt tevreden in de spiegel.  Zoekt naar de juiste schoenen erbij. Ze pakt de telefoon.

Ineke:                        Wim? Ja met Ineke. Ik kom even naar kantoor. Heb je even tijd voor me?

Blackout.

Einde deel  2.

Een moeders lot..

448 keer bekeken

Lieke is op Schiphol een week voor de verjaardag van Remco. Ze weet iets. Haar poging haar moeder te betrekken in haar plan mislukt. Iedereen heeft zo zijn eigen idee over het feest volgende week. Ineke blijft de voorbeeldige huisvrouw. Of toch niet?