INT. HUIS FAMILIE ALBRECHT – LIEKES KAMER – AVOND

 

Lieke loopt de kamer in en ploft op haar bed neer. Merel volgt twijfelend op een afstandje en blijft tegenover het bed ongemakkelijk staan.  Lieke werpt haar een argwanende blik toe.

 

LIEKE

Ok, gast. Nu effe eerlijk zijn, jij bent hier echt niet omdat je mijn pa een fijne verjaardag wilt toewensen.

 

Merel bloost, maar antwoord niet. Ze zijn allebei heel even stil, maar dan trekt Lieke een zeer misselijk gezicht en maakt een geluid alsof ze moet overgeven.

 

LIEKE

GAST! Echt niet! Jij bent hier om mijn broer te zien? GADVER

 

Merel wordt nog roder

 

MEREL

ECHT NIET! Jij bent echt compleet lazarus!

 

Lieke krijgt nu een enorme lachbui

 

LIEKE

Jij bent echt de slechtste leugenaar die er rondloopt

Maar goed gast. Wat jij wilt.

Moet je eens kijken wat ik heb

 

Lieke reikt onder haar bed en haalt daar een zakje wit poeder onder vandaan. Merels ogen worden groot en haar mond valt open.

 

MEREL

(verschrikt) Hoe kom je daar aan?

 

LIEKE

Je weet die gast in de club gisteren?

 

Merel knikt

 

LIEKE

Nou via hem dus.

 

Lieke grijnst terwijl ze opstaat en naar haar bureau waggelt. Daar opent ze het zakje en legt twee lijntjes neer. Dan kijkt ze Merel met een uitdagende blik aan terwijl ze naar voren leunt en een van de lijntjes opsnuift. Merel zet automatisch twee stappen terug en werpt met angstige ogen een blik naar de deur. Lieke komt overeind en zet een stap opzij terwijl ze Merel uitdagend blijft aankijken.

 

MEREL

Het is je vaders verjaardag! We kunnen dit echt niet doen.

 

LIEKE

Mijn vaders verjaardag, m’n reet. Als er iets erger is dan op mijn vaders verjaardag te zijn, dan is het wel om nuchter op mijn vaders verjaardag te zijn.

 

Lieke geeft Merel een uitdagende blik, legt nog twee lijntjes neer en buigt voorover om nog een lijntje op te snuiven.  Merel laat haar defensieve houding varen en loopt richting het bureau.

 

INT.  HUIS FAMILIE ALBRECHT – GANG – AVOND         

Wim opent de deur van de wc en kijkt Fred aan. Fred heeft een dreigende houding.

 

FRED

(dreigend} Die brief had je echt niet moeten verbranden!

 

WIM

Ik heb geen idee waar je het over hebt

 

FRED

Speel geen spelletjes! Je weet donders goed wat ik bedoel!

 

Wim lacht een keer ongemakkelijk, kijkt om zich heen en vlucht dan heel snel de woonkamer in. Fred blijft achter terwijl hij zijn kwaadheid probeert in te houden.

 

INT. HUIS FAMILIE ALBRECHT – WOONKAMER – AVOND

Remco is in de kamer er staan een paar gasten om hem heen die samen in gesprek zijn, maar Remco zelf is stil en kijkt richting de deur naar de gang. Tobias zit in een hoekje van de kamer met zijn mp3 speler op zijn hoofd en observeert de rest van de kamer met een verveelde depressieve blik. Ineke en Nadja komen de kamer binnen en de gesprekken in de kamer vallen stil. Alle ogen zijn op Nadja gericht. Remco wordt lijkbleek wanneer hij Nadja ziet en trekt nog witter weg wanneer zijn oog op haar buikje valt.  Nadja loopt naar Remco toe.

 

NADJA

Hallo Remco. Gefeliciteerd met je verjaardag.

 

REMCO

Nadja.

 

Een moment van ongemakkelijke stilte volgt tussen de twee.

 

INEKE

Nadja kan ik je iets te drinken aanbieden?

 

NADJA

Uhm ja, een cola zou wel lekker zijn

 

Ineke geeft haar man een dwingende blik en loopt naar de keuken. Remco en Nadja kijken elkaar nog even ongemakkelijk aan. De gesprekken in de kamer hervatten weer.

 

REMCO

(op een fluisterende toon) Wat doe je hier ?!?

 

NADJA

(bijtend op een fluisterende toon) Je hebt toch ogen in je hoofd nietwaar? Of ben je die nachten vergeten?

 

Remco kijkt een beetje ongemakkelijk om zich heen (alsof hij opzoek is naar een vluchtroute.) Ineke komt terug met Nadja’s cola.

 

INEKE

Kijk eens, alsjeblieft.

 

NADJA

Dankje.

 

INEKE

Nadja, hoe lang blijf je eigenlijk in de stad?

 

NADJA

Ik weet het nog niet.

 

INEKE

Ah. Nou mocht je ooit iets nodig hebben dan kun je altijd bij ons terecht.

 

Remco kijkt ongemakkelijk om zich heen.

 

REMCO

Excuseer me eventjes.

 

Remco loopt weg. Ondertussen is Tobias opgestaan en hij gaat naar Nadja en Ineke.

 

TOBIAS

Hey

 

NADJA

Hey Tobias! Jij bent veranderd. De laatste keer dat ik jou zag was je nog zo’n schattig klein jongetje en kijk nu, een volwassen man.

 

Tobias trekt zijn wenkbrauw op. Nadja lacht.

 

NADJA

Oh jij wil natuurlijk niet herinnert worden aan dat kleine mannetje. Past niet bij je volwassen mannen imago, ofwel?

 

Tobias krijgt een chagrijnige blik in zijn gezicht.

 

TOBIAS

Ik zie jullie later wel.

 

Tobias loopt via de keuken door de achterdeur naar buiten.

                                                                                                                                 

INEKE

Sorry daarvoor Nadja. De kinderen zijn de afgelopen tijd een beetje humeurig.

 

NADJA

Maakt niet uit hoor. Ik weet nog hoe ik zelf was op die leeftijd.

 

INT. HUIS VAN FAMILIE ALBRECHT – WOONKAMER – AVOND

Nadja en Fred zitten ondertussen in een hoek van de kamer naast elkaar. Wim zit hen aan de andere kant van de kamer met argus ogen te bekijken.

 

NADJA (in gedempte stem)

Idioot! Hoe kon je die envelop nou door je vingers heen laten glippen. We hadden die informatie nodig als we het geld van Remco wilden krijgen!

 

Fred blijft stil en staart chagrijnig voor zich uit. Nadja werpt een venijnige blik richting Wim en keert daarna haar blik de ander kant op terwijl ze van haar cola nipt. Wim zie je zichzelf kleiner proberen te maken, hij zorgt dat hij snel in gesprek raakt met een omstander. Ineke staat ook in de kamer met een paar gasten te praten. Lieke komt in paniek de kamer binnen gestormd. Alle aanwezigen kijken geschrokken op. Lieke is lijkbleek en vertoond duidelijke symptomen van drugsgebruik.

 

LIEKE

HELP!!! Iemand!

 

Ineke snelt naar Lieke toe.

 

INEKE

Lieke!?! Wat is er!?!

 

Ineke bekijkt Lieke van top tot teen en haar gezicht vertrekt in bezorgdheid en verbijstering

 

INEKE

Lieke, wat zie je er uit! Wat is er gebeurd?

 

Lieke is duidelijk in paniek en kan bijna geen woord uitbrengen. Op de achtergrond van al dit zie je Wim door de achterdeur van het huis verdwijnen met een angstige blik in zijn ogen. Nadja en Fred zitten nog steeds op de bank en zijn afgeleid door wat er zich in de kamer afspeelt zodat zij Wim niet zien wegglippen.

 

INEKE

Lieke, je moet me vertellen wat er aan de hand is voor ik je kan helpen.

 

LIEKE

H-h-het is Merel. Z-z-ze, ze, ze had drugs bij zich en, en .... en nu... nu....

 

Ineke kijkt Lieke verschrikt aan en rent dan de kamer uit de trap op. Remco en Tobias komen samen de kamer binnen.

 

REMCO

Is alles goed hier? We hoorden iemand om hulp roepen.

 

TOBIAS

Wat heb je nu weer uitgevreten kreng. Waar is Merel trouwens?

 

Lieke werpt een schuldige en bange blik op Tobias. Remco werpt een blik op Lieke en rent de kamer uit naar de trap toe.

 

INT. HUIS FAMILIE ALBRECHT – LIEKES KAMER – AVOND

Ineke zit naast Merel, de telefoon ligt naast haar op de grond. Merel ligt met haar benen opgetrokken op haar zij. Ze ziet er slecht uit en ze zit op het randje van bewust zijn en bewusteloos raken. 

 

INEKE

(niet erg overtuigd) Het komt goed. Alles komt goed meisje. Hou vol, alles komt goed.

 

Merel kijkt Ineke aan met een wazige blik.

 

MEREL

Lieke...

 

Merel knippert een paar keer met haar ogen en lijkt bewust zijn te verliezen. Ineke kijkt haar ongerust aan.

 

INEKE

Merel? MEREL! Kijk me aan! Merel, je moet wakker blijven! REMCO!

 

Remco komt de kamer binnen gestormt. Ineke kijkt hem angstig aan.  Remco knielt naast Ineke en Merel.

 

REMCO

Kom op Merel. Blijf wakker.

 

INEKE

Ik heb haar ouders gebeld.

 

Remco knikt. Op de achtergrond zijn de sirenes van een ambulance te horen.

 

INT. HUIS FAMILIE ALBRECHT –WOONKAMER/GANG – AVOND

De kamer is grotendeels verlaten, alleen Nadja, Fred, Tobias en Lieke zijn nog aanwezig.. Lieke zit verslagen in een hoekje van de kamer, met haar benen opgetrokken. Ze is min of meer in shock. Tobias zit op een stoel bij haar in de buurt en is boos.

 

TOBIAS

Echt zo typisch jou om zoiets op pa’s verjaardagfeest te flikken. Altijd egoistisch.

 

Lieke krimpt nog verder ineen, maar antwoord niets.

 

NADJA

Tobias.

 

Tobias werpt een blik op Lieke en zijn gezicht gaat nog chagrijniger staan.

 

TOBIAS

Dit is haar verdiende loon, zij heeft dit veroorzaakt. Ik weet het zeker.

 

Lieke staart zwijgend voor zich uit. Er klinkt wat rumoer op de gang. De ambulance broeders met de brancard waarop Merel ligt komen naar beneden op de voet gevolgd door een lijkbleke Ineke en Remco die zijn vrouw ondersteund.

 

REMCO

Tobias, Lieke, we gaan nu naar het ziekenhuis, kom mee.

 

NADJA

(roept hen na) Ik let nog wel even op het huis!

 

De familie Albrecht verlaat de woning.

 

 

 

 

 INT. HUIS FAMILIE ALBRECHT – WOONKAMER – AVOND

Nadja en Fred staan tegenover elkaar. Nadja heeft een dreigende blik in haar ogen.

 

NADJA

Dat gluiperige mannetje is er vandoor gegaan

 

FRED

Geen zorgen Nadja we krijgen hem nog wel.

 

NADJA

Geen zorgen? Hoezo geen zorgen? Je hebt me zelf verteld dat Wim de uitslag van de Vaderschapstest heeft verbrand. Die test was het enige bewijs dat ik had dat Remco mij alimentatie moet betalen.

 

Fred kijkt ongemakkelijk om zich heen en maakt geen oogcontact met Nadja.

 

NADJA

Maar goed dat dat domme wicht en haar vriendin iets uit hebben gevreten, nu kunnen we even rustig op ons gemak rond kijken of er nog ergens informatie te vinden is.

 

Fred knikt en de twee beginnen een zoektocht door het huis heen.

 

INT. ZIEKENHUIS – WACHTKAMER – NACHT

Remco, Ineke, Tobias en Lieke zitten in de wachtkamer. Iedereen zit ver van elkaar verwijdert en van elkaar afgewend. De spanning is af te lezen op de gezichten.

 

LIEKE

(mompelend in zichzelf)  Het is niet mijn schuld, het is niet mijn schuld, het is niet mijn schuld...

 

Remco en Ineke kijken elkaar bezorgt maar ook boos aan. Er heerst een doodse stilte. Dan gaat de deur van de wachtkamer open en Merels ouders komen de wachtkamer binnen gelopen. Remco en Ineke lopen naar hen toe om hen op te vangen.

 

MOEDER VAN MEREL

Is er al iets meer bekend over Merel?

 

Remco schudt zijn hoofd van nee. Lieke verkrampt in een klein hoopje ongeluk. Tobias zit ongeduldig met zijn voet te tikken. Er komt een dokter de wachtkamer binnen gelopen.

 

DOKTER

Zijn jullie de ouders van Merel?

 

Merels ouders knikken van ja

 

DOKTER

Merel is op dit moment stabiel. Maar we hebben haar maag leeg moeten pompen vanwege de overdosis drugs. U kunt bij haar als u wilt.

 

De ouders van Merel slaken een zucht en volgen de dokter door de deur heen.

Remco en Ineke richten zich tot Lieke.

 

REMCO

Hoeveel van die rotzooi heb jij gebruikt?

 

Lieke krimpt nog verder ineen, maar antwoord niet

 

INEKE

Remco! Laat dat kind toch met rust, ze heeft er nu echt niets aan als we boos op haar worden.

 

REMCO

Ze heeft er niets aan als zij de volgende keer de gene is die op die brancard ligt!

 

Remco en Ineke staan tegen overelkaar, en schieten elkaar boze blikken toe. Er heerst een dreigende stilte. Lieke begint te snikken. Tobias kijkt kwaad en beschuldigend naar zijn zusje.

 

TOBIAS

(onder zijn adem) Het had haar moeten zijn

 

REMCO

Wat zei je Tobias?

 

TOBIAS

IK ZEI DAT HET LIEKE HAD MOETEN ZIJN OP DIE BRANCARD!

 

Remco en Ineke kijken absoluut verschrikt naar Tobias, ze staan als versteent. Tobias is ondertussen gaan staan met gebalde vuisten, hij kijkt zijn ouders aan of ze het zouden durven om tegen hem in te gaan. Remco en Ineke kijken van Tobias naar Lieke en weer terug naar Tobias en weer terug naar Lieke.

 

INEKE

Lieke? Is het waar wat Tobias zegt? Waren die drugs van jou?

 

Lieke’s ogen worden groot van angst en ze kijkt betrapt, maar ze trekt een masker van onschuld en verontwaardiging ervoor.

 

LIEKE

Nee, Echt niet. Die drugs waren niet van mij!

 

TOBIAS

Oh kom op Lieke, iedereen weet dat jij al maanden aan de drank en drugs zit! Lieg niet!

 

LIEKE

IK...

 

REMCO

Genoeg jullie beiden, hier hebben we nu niks aan. Laten we naar huis gaan, we zijn allemaal moe en we kunnen dit later nog uitpraten.

 

TOBIAS

Jullie kunnen doen wat jullie willen maar ik blijf hier bij Merel!

 

Tobias slaat zijn armen over elkaar heen, nog steeds met gebalde vuisten. Lieke haalt haar schouders op. Ineke kijkt bezorgt naar haar zoon en Remco kijkt hem vragend aan.

Er is een moment stilte, dan knikt Remco zijn toestemming en helpen hij en Ineke Lieke overeind en lopen de drie het ziekenhuis uit. Tobias zakt terug op de stoel in de wachtkamer.

 

INT. HET HUIS VAN DE FAMILIE ALBRECHT – GANG/WOONKAMER – NACHT

We zien Ineke met Lieke de trap oplopen. We volgen Remco die doorloopt naar de woonkamer. Daar zijn de lades open getrokken en liggen papieren verspreid over de tafel heen. Remco loopt meteen naar een kastje dat open is toe en doorzoekt deze.

 

REMCO

(mompelend).... Nadja.... dus zo gaat het zijn...

 

Remco haalt zijn schouders verslagen op en schud zijn hoofd. Dan laat hij zich verslagen op een stoel zakken en blijft daar zitten. Ineke komt binnen. Remco kijkt op.

 

REMCO

Ineke... Ik moet je iets vertellen...

 

Ineke schud haar hoofd in ontkenning en gaat tegen over hem zitten terwijl ze haar hand op de zijne legt. Ze kijken elkaar aan en Remco pakt haar hand vast. Zo blijven ze zitten, hand in hand elkaar aankijkend, steun bij elkaar zoekend.

 

INT. HET HUIS VAN DE FAMILIE ALBRECHT – OPEN KEUKEN – DAG

Remco, Ineke, Tobias en Lieke zitten aan de keuken tafel, ieder met een kop koffie voor zich. Remco, Ineke en Lieke staren naar hun kopjes. Aan Lieke’s gezicht is te zien dan ze zich ongemakkelijk voelt, ook heeft ze donkere kringen onder haar ogen van vermoeidheid. Remco kijkt ongerust. Ineke ziet er vermoeid en bezorgt uit. Tobias zit onderuit gezakt en ongeinterreseerd aan tafel. Na een tijdje maakt Lieke aanstalten tot spreken.

 

LIEKE

Merel is uit het ziekenhuis

 

INEKE

(afwezig) goed... goed...

 

Er valt weer een stilte, de ongemakkelijkheid van de situatie straalt er vanaf. Tobias zucht. Niemand kijkt elkaar aan. Dan staat Tobias plots op en loopt de keuken uit naar buiten. Lieke, Remco en Ineke kijken hem verbaasd na maar zeggen niets. Wanneer Tobias weg is gaan ze weer terug naar de ongemakkelijke stilte. Lieke kijkt naar haar ouders, onzeker/vragend, lijkt iets te willen zeggen maar bedenkt zich. Slikt een keer, en haalt diep adem.

 

LIEKE

Mam, pap, ik moet jullie iets bekennen...

 

Ineke en Remco kijken allebei op en naar Lieke, afwachtend.

 

LIEKE

Die... Die... Die drugs, die waren van mij.

 

Lieke kijkt snel naar haar beker koffie, de blikken van haar ouders vermijdend. Ineke zucht.

 

REMCO

(boos) We hadden al zo’n vermoeden. Lieke heb je enig idee wat er had kunnen gebeuren als Merel het niet had gehaalt?

 

Lieke blijft de blikken van haar ouders vermijden en knikt.

 

INEKE

Lieke, je vader en ik hebben gepraat. Wij denken dat het het beste is als je naar een kliniek gaat. Je hebt hulp nodig en die kunnen wij je niet bieden.

 

Lieke knikt alleen maar. Ineke en Remco kijken bezorgt, naar Lieke en naar elkaar. Maar niemand zegt verder niets. Dan kijkt Lieke in een keer op, verschrikt en plots.

 

LIEKE

De man die mij die drugs heeft verkocht, die was hier... gisteren op het feestje. Die man die bij Nadja was. Ik ken hem niet... maar ik dacht al dat hij mij bekent voor kwam.

 

Ineke en Remco kijken ook verafschuwd. Ook wisselen ze een paar veel betekenende blikken.

 

REMCO

En dat alles voor om een papiertje...